SİLKELEN EY MİLLET!…

- Son yolculuk… - Yan yana tabutlar… - Ölümün soğuk yüzü… - Şehitlik… - En yüce mertebe… - Ya geride kalanlar?... - Analar, babalar, yâr, evlat… … Kelimelerin manasını yitirdiği, hükümsüz kaldığı, akan kanlar karşısında bizim kanımızın donduğu an… Keşke kanımız yerine zaman donsa!... Keşke, yaşananları bir film gibi geri sarsak!... Keşke!… Keşke!… Elbette, canımız…

EN SON BABAMA GÜVENMİŞTİM ŞU HAYATTA!

Şu hayatta en son babama güvenmiştim… Biliyorum, elinde değildi belki terk edişi, ama olsun… Terk etti ya istemese de, bıraktı ya sımsıkı tuttuğu elimi boşluğa… Öylece kala kaldım ya apansız… Issız… Hani, hani dedim hiç bırakmayacaktı ya elimi? Hani hep arkamda yaslandığım dağ, sığındığım bağ olacaktı ? Hani gündüz güneşim, gece ayım olacak hiç karanlıkta…