• Genel,  Köşe Yazıları

    BABAMA MEKTUP

    Sevgili Babacığım, Biliyorum çok uzaklardasın. Ama aramıza giren senelere inat, otuz iki yıldır, ben hep bıraktığın yerdeyim. Yüreğime serptiğin tohumları büyütüyorum şimdi. Hani iyi tohumları hiç yitirmek istemeyen bir çiftçi misali sürekli; evladıma, öğrencilerime etrafımdaki herkese serpmeye çalışıyorum o tohumlardan. Biliyor musun, sen gideli dünya çok değişti baba. İnsanlar çok acımasızlaştı. Hırsızlık, arsızlık, yolsuzluk, acımasızlık, kan ve vahşet sardı her yanı. Gün geçtikçe kararıyor dünya. İnsanlar, insanlığını yitiriyor. Aç gözlülük, tamahkârlık, maddi hırs, kasıp kavuruyor dört bir yanı. Sanıyorum sevmeyi unuttu insanlar baba… Hatta hiç bilmiyorlar belki de… Sevginin adı kaldı, içi boşaldı; tıpkı diğer tüm erdemler gibi. Sevgi, menfaatle özdeşleşti; vicdan, parası olana işler oldu. Namussa; sadece kadına mâl…