#AZRAİL

Bu kaçıncı sayfa yırtıp attığım? Kalem, kâğıttan utanıyor; kâğıt, kalemden. Mürekkep, akmak istemiyor kelimelerin üzerine, bunca kanın aktığı yerde. Ellerim titriyor, aklım kabına sığmıyor, bir gidiyor, bir geliyor. Yazdığım her kelime, kifayetsiz, ruhsuz, anlamsız kalıyor. “Allah’ım, sen aklımızı koru!” ama sadece aklımızı değil “Kadınlarımızı, çocuklarımızı, gençlerimizi, yaşlılarımızı, kısacası hepimizi koru!”…

İSTİSMAR

  Minicik ellerinin arasından kayan bardak, nasıl olduğunu anlamasına fırsat vermeden bedenine çarpmış ve akıl erdiremediği bir hızda yere düşüp parçalara ayrılmıştı. Bir anda yukarıdan aşağı kahverengine boyanmıştı her yer ! Kakaolu sütün sıcağına bulanan şekerin yapışkan hali, yere dağılan cam parçacıklarını birbirine yapıştıramasa da; ellerini, zamk gibi tutsak etmişti…

error: KOPYALAMA YAPAMAZSINIZ !!