• Genel,  Köşe Yazıları

    GÖKLERE YAZIN SİZ DE…

      Bundan yıllaaar, yıllaaar evveldi. O zamanlar hâlâ pireler berber, develer tellal idi. Üstelik bizler anamızın beşiğini tıngır mıngır sallar idik. Bakmayın şimdi saçlarımıza düşen aklara, yüzlerimizde beliren hatlara. Evet, evet… Bizler de çocuktuk bir zamanlar. Hem de ne çocuk, ne çocuk! Mesken tuttuğumuz sokak ve mahallelerin dili olsa da anlatsa keşke. Dizleri hep yara, eli yüzü toz topraktan kara ama gözleri hep çakmak çakmak; aydınlık yarınlarına umutla, mutlulukla bakan çocuklardık biz. Hangi komşunun evinin önündeysek susayınca su, acıkınca “Allah ne verdiyse” sıkılmadan isterdik.  Kapıların üzerinde dururdu anahtarlar. Bir tıklar, açıp girerdik sıkışınca… Sokak aralarında çınlardı şen seslerimiz… Bütün anneler annemiz, babalar babamız gibiydi. Komşuluk hakkıydı emanet yüreklerimiz. Olur da…